تبلیغات
فضا - ستاره ی سهیل
ستاره سهیل یکی از زیباترین و درخشانترین ستارگان آسمان است که گاه هنگامی که در حال طلوع است نور آن در جو زمین شکسته شده و به رنگ طلایی و درخشان دیده می شود.

ایسنا: شاید بارها شده باشد که بعد از زمانی طولانی، شخصی را می بینید و از دیدار ناگهانی او تعجب می کنید. در این زمان معمولا طبق رسوم نخستین اصطلاحی را که بر زبان می آوریم این است که به آن دوست کم پیدا می‌گوییم: ستاره سهیل شده ای!

یکی از منجمان آماتور مرکز نجوم ادیب اصفهان ستاره سهیل را از واژه های مثبت در این گونه محاورات دانست و دلیل استفاده از نام ستاره سهیل را زیبایی و کم پیدا بودن در آسمان عنوان کرد و گفت: ستاره سهیل یکی از زیباترین و درخشانترین ستارگان آسمان است که گاه هنگامی که در حال طلوع است نور آن در جو زمین شکسته شده و به رنگ طلایی و درخشان دیده می شود.

عمران مرادی اظهار داشت: در واقع یکی از زیباترین پدیده های طبیعی قرار گرفتن ستاره سهیل و ستاره شعرای یمانی در نزدیکی هم به فاصله 35 درجه از یکدیگر است و می توان گفت اگر دست خود را باز و صاف نگه داریم و با مشتهای بسته فاصله این دو ستاره را از هم اندازه بگیریم معادل سه و نیم مشت بسته خواهد شد.

وی افزود: در محاورات معمولا از نام ستاره سهیل برای دوستی که مدتها است ندیده ایم استفاده می کنیم که البته از واژه های زیبای نجومی است ، اما آنچه جالب است اینکه دلیل این استفاده خاص از نام ستاره سهیل به خاطر کم پیدا بودن و سختی رصد این ستاره در آسمان نیمکره شمالی می باشد.
مرادی تصریح كرد:اگر دقت کرده باشید وقتی در جایی قرار می گیریم که سرتاسر آن بر افق اشراف داریم، یعنی از کوه ویا ساختمان یا موانع دید خبری نیست، آسمان به کاسه یا نیمکره ای می ماند که بر روی زمین گذاشته شده و بر سطح درونی آن تعداد زیادی ستاره چسبیده است. در واقع می توان فرض کرد که دو نیمکره یا دو کاسه وارونه با هم کره بزرگی را ساخته که کل زمین را به این شکل احاطه کرده است که به آن کره سماوی(آسمانی) می گوییم. نیم کره شمالی کره سماوی به نیم کره شمالی زمین و نیمکره جنوبی آن به نیم کره جنوبی زمین تعلق دارد. پس در واقع آسمان شب در نیم کره شمالی و جنوبی متفاوت است. یعنی ستارگانی که ما شبها در نیم کره شمالی می بینیم در نیم کره جنوبی دیده نمی شوند و بالعکس .

این منجم مرکز نجوم ادیب اصفهان تصریح کرد:ستاره سهیل از دسته همین اجرام آسمانی است که به نیم کره جنوبی تعلق دارد، منتها به دلیل اینکه این ستاره خیلی داخل نیم کره جنوبی سماوی نیست و در مرزهای پایینی آن قرار دارد در برخی از نقاط جنوبی نیم کره شمالی از جمله مناطق خاصی از ایران به سختی و در افق و در زمانهای خاصی قابل رصد کردن است و به همین دلیل میان رصدگران بسیار محبوب شده است.

وی در خصوص اینکه در چه مناطقی از ایران این ستاره دیده می شود نیز افزود: در عرضهای شمالی اصلا این ستاره دیده نمی شود ولی هر چه پایین تر می رویم مثلا در تهران این ستاره تنها به اندازه یک درجه از افق بالا می آید که شرایط رصدی بسیار سختی است ولی اگر از تهران پایین تر بیاییم هر چه به مناطق جنوبی تر سفر کنیم اوضاع رصد این ستاره بهتر می شود. مثلا برای شهرهایی که دارای عرض جغرافیایی حدود 32 درجه باشند مثل اصفهان، اندیمشک، دزفول، شهرضا، شهرکرد و ... این ستاره مشخص تر خواهد بود. مثلا در همین هفته در حدود ساعت 19:30 این ستاره یک کمان 30 در جه ای را در چهار ساعت طی می کند، یعنی 4 ساعت طول می کشد تا طلوع و غروب کند و تنها حدود 4 تا 4.5 درجه هم ارتفاع می گیرد که اوج این ارتفاع در این فصل ساعت حدود 21:30 به وقت محلی اتفاق می افتد.

مرادی گفت:اما اگر بازهم به عرضهای پایین تر و شهرهای جنوبی تر مثل بندر عباس سفر کنیم ستاره سهیل یک کمان 51 درجه ای رادر شش ساعت طی خواهد کرد و شرایط رصدی بهتر می شود.

وی که ستاره سهیل را یکی از مراجع جهت یابی ناخدای کشتی ها و از قهرمانان اسطوره های دریانوردان قدیمی دانشتدر مورد اندازه و ساختار این ستاره اظهار داشت: ستاره سهیل در فاصله حدود 75 سال نوری از ما قرار گرفته است، بدین معنا که 75 سال طول می کشد تا نور این ستاره به ما برسد و وقتی این ستاره را نگاه می کنیم در واقع وضعیت این ستاره در 75 سال پیش را مشاهده می کنیم.

مرادی ادامه داد: گاهی اوقات حتی می توانیم درخشندگی این ستاره را از ستاره شعرای یمانی هم بیشتر بدانیم چرا که این ستاره از ستاره شعرای یمانی 15 بار و از خورشید 30 برابر بزرگتر است. ضمن اینکه دمای آن نیز بیشتر است و ستاره داغتری می باشد.

وی به نحوه رصد این ستاره اشاره کرد و بیان داشت:در این شبها و در مناطق پایینتر از عرض 32 درجه شمالی، ستاره سهیل معمولا دو ساعت بعد از ستاره شعرای یمانی طلوع می کند به همین جهت برای رصد این ستاره کافی است با سفر به مناطق جنوبی ایران و حول و حوش ساعت 21:30 زیر ستاره شعرای یمانی و به سمت غرب نگاه کنیم . رنگ این ستاره سفید است ولی همانطور که گفتیم به دلیل اینکه این ستاره ارتفاع کمی داشته و در افق واقع است رنگ آن به جهت شکست نور گاه طلایی به نظر می رسد و به همین دلیل در مصر باستان به این ستاره سرزمین طلایی گفته می شده است.


تاریخ : شنبه 28 دی 1392 | 03:30 ب.ظ | نویسنده : حدیثه قلی زاده | نظرات

  • صبح
  • بامبی
  • تبلیغات متنی
  • معلم آی تی